11-6-2017 επι του πιεστηρίου: * για τον νέο νόμο αυθαιρέτων δεν θα γίνει νεότερη διαβούλευση * οι δηλώσεις του Ν. 4178/13 θα συνεχιστούν κανονικά (πληρωμές, υποβολή δικαιολογητικών και σχεδίων) για την επόμενη διετία

23/9/11

Από πάππου προς πάππου

Ανασκαφές στο αρχείο μου σήμερα ...και ήρθα αντιμέτωπος με το παρελθόν του ονόματός μου! Ήρθαν στο φως, μετά από δεκαετίες, μερικές από τις δουλειές του πατέρα μου και του παππού μου. Και δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον για το blog αν αυτές οι δουλειές ήταν κάτι διαφορετικό από σχέδιο! Αυτή την πρωτόγονη μορφή έκφρασης, ίσως λίγο μεταγενέστερη απ’ το λόγο και τη μουσική!

Για λόγους βαθιά συναισθηματικούς και νοσταλγικούς επιλέγω σήμερα να γράψω ελεύθερα, όπως με καθοδηγούν το μυαλό και τα δάχτυλα… Χωρίς στυλιζάρισμα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Όπως ο απλός καθημερινός προφορικός λόγος… Ελεύθερα λοιπόν!

Αν υπήρχε ένας άνθρωπος που μου έμαθε την πραγματική έννοια της λέξης «μεράκι» ήταν ο πατέρας μου. Είδα πως υλοποιείται η τελειότητα, μιλώντας για την εφαρμογή ενός έργου, μιας κατασκευής. Ο Αντώνης Πολυχρονιάδης, επιπλοποιός (και όχι μαραγκός) με εργαστήριο – βιοτεχνία στην Καστέλλα, στον Πειραιά ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδα να σχεδιάζει κάτι που αργότερα επρόκειτο να υλοποιήσει, να κατασκευάσει. Έβλεπα να παίρνει μορφή αυτό που πιο πριν είχα δει στο χαρτί! Κι αυτό είναι τουλάχιστον …εκρηκτικό για ένα μικρό παιδί!


Το σχέδιό του, πρώιμο. Λιτό και κατανοητό. Δίχως εργαλεία, βαριογράφους ή ραπιντογράφους. Ούτε παραλληλογράφους. Οι παλιοί είχαν διπλά τρίγωνα για παραλληλίες, ένα διαβήτη κι ένα κλιμακόμετρο. Με τα μαρκαδοράκια της εποχής και μερικές φορές λίγη ξυλομπογιά, σε ένα μπλοκ ακουαρέλας απέδιδε αυτό που έπρεπε να αντιληφθεί μια απαιτητική πελάτισσα! Δεν ήταν καρικατούρα, είχε όλη την απαιτούμενη λεπτομέρεια. Θυμάμαι ακόμα τα πενάκια του να χορεύουν πάνω στη ματ επιφάνεια…

Από το περιοδικό "Ιδανικό Σπίτι" - Τεύχος 65 - Σεπτεμβριος 1996, Στις λεζάντες των εικώνων αναφέρεται το όνομα του επιπλοποιού.
Σημειωτέον ότι σε κάποια σημεία στα μπλοκ του, εμφανίζονται που και που κάτι τηλέφωνα. Τα τηλέφωνα ήταν τότε (ω!) …εξαψήφια!

Τον παππού δεν τον γνώρισα. Ο Κώστας Πολυχρονιάδης χάθηκε πολύ νωρίς, στην κατοχή. Ήταν δεν ήταν 40 χρονών. Λίγα πράγματα ήξερα γι αυτόν. Η γιαγιά δεν ήθελε να μιλάει, δεν είχε χωνέψει ότι έφυγε ένα πρωί και δεν επέστρεψε ποτέ… Και τα παιδιά του είχαν ακούσει πολύ λίγα επίσης. Ξέραμε μόνο ότι ήταν καθηγητής Τεχνικού Σχεδίου στη Σιβιτανίδειο στην Καλλιθέα. Είχε κι αυτός με το σχέδιο καψούρα! "Τεχνικό" σχέδιο ήτοι ...σχέδιο κατ’ ευθείαν για εφαρμογή. Όχι σχέδιο για να μένει σχέδιο, όχι σχέδιο για να ‘χουμε να λέμε…

Σήμερα μεταξύ άλλων βρήκα μερικές σελίδες… Γραμμένες στο χέρι. Είχε επιχειρήσει να γράψει εγχειρίδιο με τίτλο: «Τεχνολογία και Τεχνοτροπία Επιπλοποιίας». Με γλώσσα αμιγώς καθαρεύουσα, με στίγματα να στολίζουν κάθε λέξη σαν κέντημα, και εξαιρετικό γραφικό χαρακτήρα. Η προσπάθεια σταμάτησε στις 4 σελίδες… το βιβλίο δεν εκδόθηκε ποτέ… Το δε χαρτί ...κρεμμυδόχαρτο αλληλογραφίας. Έτοιμο να σκιστεί με την παραμικρή αδέξια κίνηση! Προσοχή, πάνε κοντά 70 χρόνια από τότε!


Πιο πίσω, η ιστορία θαμπώνει για τα καλά και χάνεται. Διήγηση με τη διήγηση, κουβέντα με την κουβέντα, ένα προκύπτει ως βέβαιο. Ο προπάππους Αντώνης Πολυχρονιάδης ήταν ξυλογλύπτης. Λένε ότι έπιανε δουλειά κάνα δυο ώρες μετά απ’ όλους τους άλλους… Έπρεπε να ακονίσει τα σκαρπέλα του με την απαιτούμενη ευλάβεια…

Κανένας απ’ αυτούς δεν βοήθησε το γιό του. Δεν το επέτρεψαν οι συνθήκες. Κανένας δεν καθοδήγησε κανέναν. Όλοι έκαναν αυτό που τους άρεσε. Όλοι πήραν δρόμους παράλληλους. Έπιπλο, ξύλο, σχέδιο, κατασκευή. Κι εγώ, τέταρτος σ’ αυτή τη σειρά έχω διδάξει για δέκα χρόνια σχέδιο… Και σαν αρχιτέκτονας έχω ασχοληθεί με την εφαρμοσμένη επιπλοποιία! Που να με πάρει!

Ο Αντωνάκης, ο γιός μου, προφανώς έχει το ελεύθερο να διαλέξει ότι θέλει για το μέλλον του. Μόνο μου χρέος ως πατέρας, να του διηγηθώ κάποια στιγμή την παραπάνω ιστορία! Ή να το πω «κισμέτ»;

update 31/05/2015: Κάτι διαφαίνεται, είναι όμως ακόμη νωρίς...


Η υπεράσπιση του χαζοπατέρα: Το παιδί -αν το επιλέξει τελικά- θα βρεί έτοιμο γραφείο και πελατεία! Τότε δε, περι το 2040 οι δουλειές θα έχουν ανοίξει ξανά... Τα μπετά θα έχουν γεράσει επαρκώς και θα ευδοκιμούν τα "μπουντελιάσματα", οι ρητίνες και οι τσιμεντενέσεις! Ο αρχιτέκτων του μέλλοντος κάνει συντήρηση κατασκευών από οπλισμένο σκυρόδεμα... Η συζήτηση συνεχίζεται σ' ενα παραθυράκι στο facebook
comments powered by Disqus